OTİZM SOBEE!

Melisa Karabelen’in Kaleminden

Gece, şehir karanlık,loş ışıklar etrafımızda.. 

  Sokakta oynayan çocuklar,parkın etrafı, mahallelerde sevinç cümbüşü.Saklambaç oynuyorlar,dahil olmalıyım onlara, küçükken oynamayı çok severdim.Karanlığın gizli bir örtü olduğuna inanırdım.28-29-30 önüm,arkam, sağım,solum SOBE… 

   Çıt yok aramaya koyuluyorum, arabanın arkasından iki miniğin hoş kıkırdıları geliyor, sessiz olmalıyım ve gördüm sizi Sobe diye koşturuyorum.Geriye kaldı iki miniğim daha.Birini daha görüyorum,çok iyi yere gizlemiş kendini ta kii ağaç dalının çıtırtısını duyana kadar onu görememiştim.Son bir minik kaldı,10 dakikayı aşkın süredir arıyorum ama bir ipucuya rastlamadım’Nerde acaba?’ Çocuklardan biri kulağıma fısıldıyor;eve girdiğini gördüm.Merak dolu bir şekilde evinin kapısını tıklatıyorum,annesinin bakışlarından sezdim gibi evde evet evet evde onu buldumm, giriş kapısının hemen arkasında…SOBE KÜÇÜK ADAMM. 

Gözlerini kapatmış bir şekilde duruyordu başta anlamadım,sakince onu bekledim bir süre sonra gözleri kısık bir şekilde bana baktı ama ışıktan rahatsız olduğu belliydi.Elinde tuttuğu oyuncak su samuruna sıkıca sarılıyordu. 

  Ailesini tanıyordum ve sormadan edemedim: -“Arda’nın rahatsız olduğu bir şey mi var ?” 

  Anne:”Evet ışıktan çok rahatsız oluyor, sürekli göz kırpmaları bu yüzden,oyun oynamak için dışarı çıkmak istiyor ama iki üç dakika sonra hemen eve giriyor.Koşarken düşmeler ve sürekli nesnelere çarpma canının acımasına sebep oluyor.” 

  Tahmin ediyordum ama emin olamadım annesi ekledi”Arda’ya geçen yıl atipik otizm teşhisi koyuldu bizde başlarda olayın şokunu atamadık.” 

  Başka neler gözlemlediğini, doktora ne için gittiğini sormadan edemedim. 

  Anne:”Arda’nın konuşmasında gerilik olması bizi doktora götüren ilk nedendi başta konuşur umuduyla gitmedik ama bir süreden sonra kontrol amaçlı götürmek istedik,biraz geç kaldık evet Arda şu an 4 yaşında ,terapilere gidiyor ve biraz yol katettik,sosyal olma konusunda daha önce hiç dışarı çıkmıyordu iki üç gündür kendi başına evin önüne çıkmak istiyor ve hemen geri dönüyor aslında bu bize umut veriyor çünkü daha önce markete giderken bile hırçınlaşan bir çocuktu,daha da iyi olucağına inanıyorum.”  

Otizm, doğuştan gelen ya da yaşamın ilk yıllarında ortaya çıkan nörogelişimsel bir farklılıktır.İlk 3 yaş önemlidir.Ailelerin gözlemleriyle erken tanı mümkündür.Aşağıda belirtilen maddeleri dikkatlice okuyunuz.Çocuğunuz ; 

°Göz teması kurmakta zorluk 

°Oyun oynamaya ilgisizlik 

°İstemsiz ve sürekli bazı davranışlar 

°Konuşmada zorluk  

°Dönen nesnelere karşı ilgi durumu 

°Parmak ucunda yürümeye eğimlilik 

°Bazı temaslardan kaçınma 

°İsmi ile seslenildiğinde yönelim yoksa  

°Hareketlilik durumu aşırı veya az ise 

°Küçük ve tınısı az seslere karşı yoğun ilgi 

°Kişisel bakım aktivitelerinde zorluk yaşıyorsa hemen sağlık danışanlarına başvurulmalıdır. 

Bu maddeler ve daha sayacağımız yüzlerce madde… Hiçbir şey için geç değil. 

Otizmde ERKEN TANI önemlidir!! 

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz